پایگاه استاد مردانیپایگاه اطلاع‌رسانی
سربرگ پایگاه اطلاع‌رسانی عبدالحمید مردانی
خانه/آرشیو/شبهات قرآنی

شبهات قرآنی

عدم رعایت ادب در قرآن با این که مسلمانان اعتقاد دارند قرآن، کتاب جامع اخلاقی، خصوصا در زمینه اخلاق اجتماعی است، ولی با دقت در قرآن پی می بریم که نه تنها چنین نیست بلکه در بعضی موارد، مروّج بی اخلاقی نیز می باشد.به عنوان مثال، قرآن در برخی موارد دشمنان خود، مانند کفار، منافقین…

عدم رعایت ادب در قرآن با این که مسلمانان اعتقاد دارند قرآن، کتاب جامع اخلاقی، خصوصا در زمینه اخلاق اجتماعی است، ولی با دقت در قرآن پی می بریم که نه تنها چنین نیست بلکه در بعضی موارد، مروّج بی اخلاقی نیز می باشد. به عنوان مثال، قرآن در برخی موارد دشمنان خود، مانند کفار، منافقین یا مسلمانان ضعیف الایمان را به الاغ، سگ یا …. تشبیه می کند:«مثل الذین …. کمثل الحمار»، «مثلهم کمثل الکلب» و …. که خلاف قواعد اخلاقی است و باعث رواج بداخلاقی و بد دهنی در سطح جوامع مسلمانان می شود. در حالی که می تواند همین ها را با قول نرم و لطیف به خود جذب کند. این برخورد از دو حال خارج نیست: یا پسندیده است؛ پس ما هم باید بتوانیم در مقابل مخالفین خود به کار ببریم، که عقل و عرف با آن مخالف است و کسی قائل به این مسأله نیست و یا این که پسندیده نیست؛ پس چرا قرآن که کتاب اخلاق است از این عبارات استفاده نموده است؟!

جواب شبهه تشبیه افعال و صفات نه تشبیه ذات در شبهه ی اخیر چنان بیان شد که قرآن کتابی است که گزاره های اخلاقی زیر پا گذارده و در پاره ای از موارد،تعابیر زننده ای را نسبت به مخالفین خود مطرح می کند.خلاف آن چه که مسلمانان ادعا دارند،کتابی غیر اخلاقی است‌. در سه مرحله به این شبهه پاسخ خواهیم داد: اولاً باید بدانیم که یکی از صناعات بلاغی و ادبی،تشبیه است که از چهار رکن مشبه،مشبه به،وجه شبه و ادات تشبیه تشکیل شده است.در میان ارکان،آن چه از همه مهم تر و در بدارنده ی غرض متکلم بلیغ است،وجه شبه می باشد.با بررسی این آیات متوجه خواهیم شد که خداوند با بیان آن تشبیهات،صفت یا فعل رذیله ای از آن گروه را به وسیله ی صنعت تشبیه بیان می نماید تا دیگران را از ارتکاب یا اتصاف به آن،بر حذر دارد.نکته ی حائز اهمیت در این گونه خطابات آن است که خداوند ذات مشبه و مشبه به را به هم نسبت نمی دهد،بلکه متذکر صفتی متشرک بین آن دو می شود.زمانی می توان مدعی برهم خوردن توازن اخلاقی شد که ذات انسانی به ذات موجودی پست،نسبت داده شود.در حالی که در مورد اشکال شبهه گر،نه ذات،که صفت مشترک آنان به هم نسبت داده شده است.

ثانیاً این آیات بیان گر مذمت فعل یا صفت می باشد و نسبت به فاعل یا متصف ساکت می باشد.به این بیان که آن فعل یا صفت مذموم به عمل حیوان تشبیه شده است،نه اینکه فاعل آن به آن حیوان تشبیه شود و نسبت ذات به ذات باشد. ثالثاً این آیات در مقام پند و تذکر به مخاطبان است و می گوید این افعال و این صفات متعلق به حیوانات است و شما ابناء بشر باید از آن دوری کنید و خود را به این آلودگی ها نیالائید. همان طور که میبینید نه تنها این آیات و تشبیهات آن مخل مبادی اخلاقی نیست،بلکه دارای مفاهیم و آموزه های اخلاقی و کاربردی در زندگی انسان ها می باشد.

دیدگاه‌ها