بسم الله الرحمن الرحیم
احساس گرایی
مهدویت
احساس گرایی عبارت از آن است که انسان تعبیر های شخصی و عواطف را بر علم و عقل غالب گرداند و خواست های درونی و ذوقی خود را به جای مسلّمات دینی و عقلی قرار دهد. یکی از عوامل بسیار مهمّ احساس گرایی، توجه نکردن به عالمان دینی و بی اهمیتی به آنها است، چرا که وقتی افرادِ غیر متخصّصِ دینی به جای عالمان دین بنشینند و اظهار نظر کنند، معارف دینی از بین رفته و مسائل احساسی و غیر عقلی که گاهی وقت ها مبتنی بر ذوقِ شخصی و عواطف بوده و هیچ توجیه دینی و معرفتی ندارد، به جای معارف اصیل دینی می نشیند. در نزد یکی از آقایان نشسته بودم، جوانی از او سؤال کرد: میزان گریه و اشکم بر فراق امام زمان علیه السلام بسیار اندک شده و مانند گذشته، ندبه و استغاثه به حضرت ندارم و مشکلات خودم را با او در میان نمی گذارم، دلیل آن چیست؟
آن شخص در جواب گفت: وقتی انسان به امام نزدیک می شود، احساس می کند از خودِ او شده و لذا همیشه خود را با امام می بیند و با او نشست و برخاست می کند. و شما هم به این مرحله رسیده اید که دیگر نیازی به گریه و ندبه در فراقِ امام ندارید و احساسِ نزدیکی به او می کنید، به همین دلیل مشکلاتِ خود را هم به ایشان ارجاع نمی دهید. آیا این پاسخ بر اساس احساس و ذوقِ فردی شخص نمی باشد؟ با کمی دقت در جواب، پی به احساسی بودن و غیر واقعی بودن آن برده می شود، چرا که از بعضی از روایات چنین برداشت می شود که همیشه باید ندبه و استغاثه به امام زمان علیه السلام وجود داشته باشد و در هیچ زمانی انسان نباید احساس بی نیازی به این مسأله کند.
البته احساسات، جنبه مثبتی هم دارد که آن گرایشِ دل و باطنِ انسان به مسألۀ مهدویت و انتظار است. احساسات از این نظر نه تنها مشکلی ندارد بلکه بسیار پسندیده هم می باشد.
عبد الحمید مردانی

دیدگاهها